Η υποψηφιότητα του Κέβιν Γουόρς παρουσιάζει ένα παράδοξο: ενώ οι αγορές τον αντιμετωπίζουν ως έμπειρο “Wall Street insider”, η στενή του σχέση με την ατζέντα του Τραμπ και οι ανησυχίες για την ανεξαρτησία της Fed δημιουργούν κινδύνους για την ευρωπαϊκή οικονομία.
Εισαγόμενη αστάθεια και “Yield Spillovers”
Η ιστορική συσχέτιση μεταξύ των αμερικανικών κρατικών ομολόγων και των γερμανικών αναμένεται να λειτουργήσει ως αγωγός αστάθειας. Η Moody’s προειδοποιεί ότι η πρωτοφανής πολιτική πίεση του Τραμπ προς τη Fed θα προσθέσει risk premium στις αποδόσεις των αμερικανικών 10ετών ομολόγων. Με την απόδοση του αμερικανικού 10ετούς να κυμαίνεται στο 4,59%, μια αύξηση του risk premium θα προκαλέσει «ντόμινο» στην Ευρώπη, συμπαρασύροντας τις αποδόσεις των γερμανικών ομολόγων. Αυτή η αναπροσαρμογή του κόστους δανεισμού θα πλήξει τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, και κυρίως τις χώρες με υψηλό χρέος (όπως η Ιταλία και η Ελλάδα), οι οποίες θα βρεθούν αντιμέτωπες με αυξημένο κόστος αναχρηματοδότησης, καθώς τα spreads θα διευρυνθούν λόγω της γενικής αποστροφής κινδύνου.
Νομισματική σύγκλιση και τα διλήμματα της ΕΚΤ
Όπως σημειώνει το CNBC, οι αγορές δεν είδαν στον Warsh έναν «υπάλληλο» που θα εκτελέσει τυφλά εντολές για χαμηλά επιτόκια, αλλά έναν “Wall Street insider”, προκαλώντας άμεση εισροή κεφαλαίων στο δολάριο. Αυτό το βραχυπρόθεσμο σοκ μεταφράστηκε σε εξασθένιση του ευρώ, το οποίο ήδη πιέζει την Ευρώπη μέσω του εισαγόμενου πληθωρισμού και του ακριβότερου κόστους ενέργειας.
Ωστόσο, ο μακροπρόθεσμος κίνδυνος παραμένει, καθώς ο ίδιος ο Γουόρς πρόσφατα άλλαξε τόνο και υποστήριξε μειώσεις επιτοκίων σε άρθρο του στη WSJ. Αναλυτές προειδοποιούν, ότι αν ο Γουόρς τελικά ενδώσει στις πολιτικές πιέσεις του Τραμπ και μειώσει επιθετικά τα επιτόκια – παρά την γερακίσια ιστορία του – το ευρώ θα ενισχυθεί, καθιστώντας τις ευρωπαϊκές εξαγωγές λιγότερο ανταγωνιστικές.
Αυτό θα δημιουργήσει δίλημμα για την ΕΚΤ: να διατηρήσει την ανεξαρτησία της ή να προσαρμόσει την πολιτική της για να υποστηρίξει την ανάπτυξη. Αν η θητεία Γουόρς αποδειχθεί το τέλος της αυτονομίας της Fed, θα αναγκάσει την ΕΚΤ να γίνει ο «μοναδικός ενήλικας στο δωμάτιο». Αυτό θα αυξήσει την πίεση στα ομόλογα της περιφέρειας, καθιστώντας τα hedge assets, όπως ο χρυσός, πιο ελκυστικά από το κρατικό χρέος.
Τα θεσμικά αντίβαρα της Γερουσίας
Παρά τη ρεπουμπλικανική πλειοψηφία, ο δρόμος του Γουόρς προς την κεφαλή της Fed περνά μέσα από πολιτικές συμπληγάδες. Ο γερουσιαστής Τομ Τίλις έχει ήδη υψώσει «τείχος», δηλώνοντας πως θα μπλοκάρει κάθε υποψηφιότητα μέχρι να διαλευκανθεί η αμφιλεγόμενη ποινική έρευνα του Υπουργείου Δικαιοσύνης κατά του Τζερόμ Πάουελ. Την ίδια στιγμή, η Ελίζαμπεθ Ουόρεν προειδοποιεί πως οποιαδήποτε στήριξη στον Γουόρς ισοδυναμεί με προδοσία της νομισματικής ανεξαρτησίας.
Η διαδικασία που ακολουθείται είναι αυστηρή: η Επιτροπή Τραπεζικών Υποθέσεων θα διεξάγει ακροάσεις, οδηγώντας σε μια τελική ψηφοφορία στη Γερουσία. Εάν εγκριθεί, ο Γουόρς θα αναλάβει μια 4ετή θητεία ως Πρόεδρος και 14ετή ως Governor, αποκτώντας σημαντική επιρροή στην ατζέντα της FOMC. Η πρόκληση για τον ίδιο θα είναι διπλή: να διαμορφώσει consensus ανάμεσα στα 12 μέλη της επιτροπής με δικαίωμα ψήφου, ενώ ταυτόχρονα θα ισορροπεί ανάμεσα στη γερακίσια ιδιοσυγκρασία του και τις ασφυκτικές πιέσεις του Τραμπ για μειώσεις επιτοκίων.
Η ιστορική προειδοποίηση και το τίμημα της υποταγής
Η πολιτική παρέμβαση στις κεντρικές τράπεζες έχει ιστορικά οδηγήσει σε οικονομικές κρίσεις. Τα παραδείγματα είναι αμείλικτα: από τη διάβρωση του “1951 Treasury-Fed Accord” και τον στασιμοπληθωρισμό των 1970s επί Nixon, όταν η πολιτική πίεση στη Fed οδήγησε σε πληθωρισμό που ξεπέρασε το 12%, μέχρι την πρόσφατη νομισματική κατάρρευση στην Τουρκία (2018-2023), όπου η απώλεια της αυτονομίας της κεντρικής τράπεζας οδήγησε την τουρκική λίρα σε πτώση άνω του 80%. Μελανή παραμένει και η μνήμη της Βαϊμάρης (1923), όπου η χρηματοδότηση της κυβέρνησης από την κεντρική τράπεζα κατέληξε σε άκρατο υπερπληθωρισμό.
Το τοτέμ της ανεξαρτησίας
Η ανεξαρτησία της Fed δεν είναι απλώς ένας θεσμικός κανόνας. Όπως στη φροϋδική ανάλυση το ταμπού θωρακίζει την πρωτόγονη κοινότητα από καταστροφικές παρορμήσεις, έτσι και η απαγόρευση παρέμβασης στη νομισματική πολιτική διαφυλάσσει τον στόχο χαμηλού πληθωρισμού (2%) από εφήμερες πολιτικές επιδιώξεις.
Ο πληθωρισμός, άλλωστε, που ξεπηδά από τα συντρίμμια της νομισματικής πειθαρχίας δεν είναι ένας αφηρημένος αριθμός σε γραφήματα, είναι μια αναντίρρητη πραγματικότητα που πλήττει πρώτα και πιο σκληρά τους αδύναμους.
Πηγή: naftemporiki.gr
Διαβάστε επίσης: Το roller coaster των αγορών: Από τις αναταράξεις του 2025 στις προσδοκίες του 2026