Την ώρα που ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν και ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης συζητούσαν στην Άγκυρα για το Αιγαίο και τις διμερείς σχέσεις, ο υπουργός Ενέργειας της Tουρκίας, Αλπαρσλάν Μπαϊρακτάρ ανακοίνωνε ότι η Άγκυρα «κέρδισε το δικαίωμα να αναζητήσει πετρέλαιο και φυσικό αέριο στη Λιβύη».
Σε ανάρτησή του στο Χ, ο Μπαϊρακτάρ έγραψε ότι η εθνική πετρελαϊκή εταιρεία της Τουρκίας TPAO, σε κοινοπραξία με την ισπανική εταιρεία REPSOL και την ουγγρική MOL, θα αναζητήσει πετρέλαιο στα ανοιχτά της Βεγγάζης και στην ξηρά στη λεκάνη της Σύρτης.
Οι τρεις εταιρείες θα πραγματοποιήσουν έρευνες στο υπεράκτιο οικόπεδο Ο7, το οποίο εκτείνεται σε περισσότερα από 10.300 τετραγωνικά χιλιόμετρα, σε περιοχές βαθέων υδάτων που υπερβαίνουν τα 1.500 μέτρα, περίπου 140 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Βεγγάζης. Η Repsol θα λειτουργήσει το έργο με ποσοστό 40%, η TPAO θα κατέχει το 40% και η MOL θα λάβει ποσοστό 20%», όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση.
Η Λιβύη, ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου στην Αφρική μετά τη Νιγηρία, κατέχει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα αργού πετρελαίου στην Αφρική, αλλά η πολιτική αστάθεια από το 2011 έχει περιορίσει τις επενδύσεις και την παραγωγή. «Η επανέναρξη της αδειοδότησης για έρευνες για πετρέλαιο και φυσικό αέριο, σηματοδοτεί την προσπάθεια της Λιβύης να αναβιώσει την εξερεύνηση και να αυξήσει την παραγωγή, η οποία κυμαίνεται επί του παρόντος γύρω στα 1,2-1,3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα», αναφέρουν πηγές της Εθνικής Εταιρείας Πετρελαίου της Λιβύης (NOC).
Αν και δεν έχουν δημοσιοποιηθεί επίσημοι χάρτες, οι πρώτες εκτιμήσεις ενεργειακών αναλυτών συγκλίνουν στην άποψη ότι η περιοχή που αναλαμβάνει να ερευνήσει η κοινοπραξία των τριών εταιρειών στα ανοικτά της Βεγγάζης, εμπίπτει στα όρια του παράνομου Τουρκολιβυκού Συμφώνου του 2019. «Η επιλογή της τοποθεσίας στο ανατολικό τμήμα της Λιβύης, όπου κυριαρχεί ο Στρατάρχης Χαλίφα Χαφτάρ, υποδηλώνει μια προσπάθεια της Άγκυρας να νομιμοποιήσει τις προκλητικές αξιώσεις της στην πράξη, παρά τις διεθνείς αντιδράσεις», αναφέρουν παράγοντες της αγοράς ενέργειας. «Η υπογραφή άλλωστε, πέρυσι τον Ιούνιο, του μνημονίου μεταξύ της Εθνικής Εταιρείας Πετρελαίου της Λιβύης και της τουρκικής TRAO για τη διεξαγωγή γεωλογικών και γεωφυσικών μελετών σε τέσσερις υπεράκτιες περιοχές, έχει ανησυχήσει την Αθήνα, καθώς βλέπει την Άγκυρα να προωθεί με κάθε τρόπο τις παράνομες διεκδικήσεις της στη Μεσόγειο», προσθέτουν οι ίδιες πηγές.
Η χρονική στιγμή της αδειοδότησης στην κοινοπραξία των τριών εταιρειών δεν είναι τυχαία: Ανταποκρίνεται σε μια σταδιακή επανέναρξη του διαλόγου μεταξύ της Τουρκίας και της κυβέρνησης υπό την ηγεσία του στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ στην ανατολική Λιβύη. «Για τον Χαφτάρ, εκτός από τις οικονομικές ευκαιρίες που θα έφερναν οι τουρκικές επενδύσεις στην Κυρηναϊκή, ο ενισχυμένος διάλογος με την Τουρκία θα μπορούσε να ενισχύσει τη θέση του έναντι της επίσημης Λιβυκής κυβέρνησης της Τρίπολης, η οποία έχει άλλωστε αποδυναμωθεί από τις συνεχιζόμενες συγκρούσεις μεταξύ φυλών και πολιτοφυλακών», τονίζουν Ευρωπαίοι αναλυτές και προσθέτουν: «Ο Χαφτάρ θέλει να εκμεταλλευτεί την πιθανή συμμαχία με την Άγκυρα ως διαπραγματευτικό χαρτί με την Ευρωπαϊκή Ένωση».
Στο παιγνίδι και η Ιταλία
Ηδη, ο Χαφτάρ έδωσε άδεια στην Ιταλική ΕNI για υπεράκτια εξερεύνηση υδρογονανθράκων στην πλούσια σε πετρέλαιο επαρχία Σύρτη. Η περιοχή αυτή ελέγχεται από τις δυνάμεις του Χαλίφα Χαφτάρ. Η παραχώρηση ανατέθηκε σε κοινοπραξία με επικεφαλής την ENI, αλλά σε συνεργασία με την QatarEnergy και καλύπτει μια περιοχή 29.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η συμφωνία αναμένεται να υπογραφεί επίσημα μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου, παρουσία εκπροσώπων της Λιβυκής Εταιρείας Πετρελαίου.
Από την αποσταθεροποίηση της Λιβύης, αυτή είναι η πρώτη φορά που η ιταλική ENI λαμβάνει παραχωρήσεις στην περιοχή της χώρας που ελέγχεται από τον στρατηγό Χαφτάρ.
Η Ιταλία βλέπει με ανησυχία μάλιστα την δράση της Άγκυρας στον πετρελαϊκό τομέα της Λιβύης και στο πλαίσιο αυτό την προσεχή Τρίτη διοργανώνεται συνέδριο στη Βενετία με τίτλο «Τουρκία: Ο νέος γείτονας και ανταγωνιστής της Ιταλίας».
Η Άγκυρα, «λόγω της επιθετικότητάς της στη Μεσόγειο και της ισχυρής εμπορικής και στρατιωτικής παρουσίας της στη Λιβύη, απειλεί να ξεπεράσει την Ιταλία σε πολλούς τομείς», γράφουν Ιταλικά μέσα ενημέρωσης.
Η στρατηγική της Ιταλίας
Η στρατηγική της Ρώμης στοχεύει στη διαφοροποίηση από το ρωσικό φυσικό αέριο εστιάζοντας στις βασικές γραμμές της Βόρειας Αφρικής-Μεσογείου (Αλγερία, Λιβύη, Αίγυπτος) Μεσόγειος), ώστε η Ιταλία να καταστεί όχι μόνο χρήστης του φυσικού αερίου και του πετρελαίου της περιοχής, όσο και κόμβος διαμετακόμισης προς την υπόλοιπη Ευρώπη.
Η Eni έχει παρουσία στη Λιβύη από το 1959 και πλέον είναι ο κορυφαίος διεθνής φορέας, με μετοχική παραγωγή περίπου 160.000-170.000 βαρελιών ισοδύναμου πετρελαίου και φυσικού αερίου ημερησίως το 2025, υποστηριζόμενη από τον αγωγό Greenstream προς την Ιταλία.
Η είσοδος της QatarEnergy προσθέτει ένα σημαντικό γεωπολιτικό στοιχείο: Η Ντόχα ήδη προμηθεύει LNG την Ιταλία και την ΕΕ, και με αυτήν την κίνηση, συνδέει περαιτέρω τα συμφέροντά της με τον ιταλο-λιβυκό ενεργειακό άξονα. Για τη Ρώμη, αυτό αντιπροσωπεύει μια μορφή «πολιτικής ασφάλισης» έναντι πιθανών τοπικών σοκ: η ύπαρξη ενός εταίρου από τον Κόλπο στο τραπέζι, με διαπεριφερειακές σχέσεις, θα μπορούσε να αποδειχθεί χρήσιμη σε καταστάσεις κρίσης.
Πηγή: naftemporiki.gr
Διαβάστε επίσης: Γιατί ο «πόλεμος» ΗΠΑ-Κίνας για τη διώρυγα Παναμά θα ενταθεί